Przed objęciem na horyzoncie mojej drogi życia sukcesu w biznesie, brałem udział w kilku symulacjach, rozmawiałem z kilkoma osobami prowadzącymi firmę, dużo czytałem na ten temat. Później okazało się, że żadne z tych doświadczeń nie przybliżało mnie zbytnio do poznania biznesu, a czasami było wręcz przeciwnie …

Przygoda z biznesem

Zainspirowany między innymi sukcesem i stylem życia co poniektórych biznesmenów wrocławskich, polskich i tych z areny międzynarodowej dawno temu, powziąłem decyzję, że też chciałbym tak żyć. Być kapitanem, ba! nawet właścicielem statku, a nie koniecznie galernikiem, który jedynie napędza całą tę łódź. Postanowiłem, że przed skokiem na głęboką wodę, pouczę się trochę pływać. Tak oto zacząłem otaczać się artykułami, książkami i wszelką wiedzą związaną z zakładaniem firmy. Wydawało mi się to jakieś poplątane, pełne pułapek, wrogości. Statystyki mówiące, że 80% firm upada po 2 latach od założenia nie napawały mnie optymizmem, opowieści przedsiębiorców również.

Moje obawy rosły wraz z kolejnymi materiałami w temacie, ale nadal jednak motywacja do tego aby robić coś fajnego i żyć trochę inaczej niż większość była silniejsza. Postanowiłem spróbować symulacji biznesowych – w końcu to prawie jak biznes, jedyna różnica to fakt, że pieniądze są wirtualne.

Muszę przyznać, że w tamtym czasie byłem zachwycony. Nie omieszkam dodać, że zespół którego byłem liderem odniósł druzgocące zwycięstwo. Dziś stwierdzam, że oprócz wartości emocjonalnych, niewiele wyniosłem z tego doświadczenia. Podobnie było z drugą symulacją.

Problem z symulacjami

Symulacje są programami. Programy są logiczne. A logika jak wiemy opiera się na prawach matematycznych. A sprowadzenie biznesu do matematyki to tak jak sprowadzenie wojny do masy zrzuconych bomb na terytorium wroga (tak było w przypadku wojny w Wietnamie i Amerykanie tę wojnę przegrali).

Ilość pieniędzy wydanych na marketing, produkcję czy HR na pewno nie jest bez znaczenia, ale samo w sobie nie stanowi kwintesencji tego, co jest biznesem. Przewagi strategiczne, różne charaktery i predyspozycje menedżerów oraz pracowników, stale zmieniające się otoczenie. Symulacja takich warunków jest bardzo trudna. Symulacje co prawda mogą uczyć, poszerzać wiedzę, same w sobie jednak są bardziej rozrywką i nauką dla menedżerów, a nie biznesmenów.

Mikrobiznes

Aby lepiej zrozumieć biznes, należy rozróżnić jego różne typy. Za kategorię porównań przyjąłem liczbę pracowników zatrudnianych w firmie, co samo w sobie jest bardziej symptomem, ale dosyć skutecznie segregującym przedsiębiorstwa. Przechodząc do meritum. Mikrobiznes to taka firma w której wszystko kręci się wokół osoby właściciela. Wystarczy, że go zabraknie i wszystko wali się w gruzy. Właściciel firmy zajmuje się kontaktami z kluczowymi klientami, podejmuje przynajmniej ważniejsze decyzje i codziennie dba o rozwój firmy. Plusem jest to, że dzięki temu jest w stanie osiągnąć skuteczność operacyjną będącą często poza zasięgiem zwykłych, śmiertelnych menedżerów. Mając w garści wszystkie zasoby, można nimi bardzo dobrze zarządzać, szybko podejmować decyzje i działać właśnie wtedy kiedy jest na to czas, a nie kiedy już w końcu można. Minus jest taki, że jeśli właściciel nie przejdzie na kolejny „poziom”, firma będzie się dusić i nigdy w rozwoju nie wyjdzie poza kilku wykonawczych pracowników.

Small business

Mały biznes jest dużym skokiem. Posiada zarząd, który niekoniecznie jest właścicielem firmy, często całkiem przyjemną kapitalizację i obroty oraz zatrudnia co najmniej kilkanaście osób, a często kilkadziesiąt. Biznesmen (główny udziałowiec) często występuje w takim przypadku w roli CEO, czy też Prezesa zarządu. Mimo, że zarządza, robi to na poziomie strategii i kluczowych dla firmy kontaktów.

Big business

Wielki biznes ma to do siebie, że właściciel jest co najwyżej w radzie nadzorczej, a najemni menedżerowie dbają o rozwój jego firmy. Pozwala to jednej osobie kontrolować kilka spółek i organizować między nimi współpracę generującą synergię. Oznacza to, że duży biznes polega właściwie na zarządzaniu portfelem firm, a nie jedną konkretną firmą.

Czy symulacja jest w stanie to oddać?

Teoretycznie tak. Praktycznie – nie spotkałem się z taką, a brałem udział w tych, które akurat są światowymi liderami. Ot trochę statystyk, jakieś bajerki, decyzje bazujące na tych statystykach. I tak się rzeczywiście zarządza – w PwC, Masterfoods, McDonaldzie i tym podobnych. Problem tylko w tym, że tak się zarządza będąc tam menedżerem liniowym, a nie w zarządzie. Symulacja wyzwań jakie ma przed sobą np. przedsiębiorca rozpoczynający swój własny biznes, albo symulacja pracy właściciela kilku większych biznesów jest, że tak powiem – trudna. Właściwie aby oddać realia, lepiej założyć biznes za kilka tysięcy złotych i nabrać doświadczenia, niż wydawać pieniądze na symulacje. Efekty lepsze, doświadczenie bogatsze – a kiedy tracimy, odczuwamy realną stratę.

W realnym biznesie nie można wcisnąć tak łatwo przycisku RESET i rozpocząć od nowa. Ciągnie się za Tobą Twoja reputacja, Twoje sukcesy i porażki, Twój bagaż doświadczeń. To dobrze czy źle?

Odpowiedź na to pytanie jest tak prosta, że pozwolę sobie odpowiedzieć pytaniem retorycznym: a wolisz żyć naprawdę, czy w świecie symulacji?

Mamy tylko jedno życie, nasz czas na tym świecie jest mocno ograniczony. Przez 20-25 pierwszych lat naszego życia jesteśmy właściwie bezproduktywni, ponieważ się uczymy. A to kosztuje, efekty są później. Następnie pracujemy przez powiedzmy lat 40 i idziemy na emeryturę. W tych 40 latach zawiera się ogromna liczba dni, kiedy jesteś chory, kiedy masz weekend, kiedy odwiedzą Cię znajomi, kiedy wypoczywasz na Majorce. Oprócz tego są też te dni, kiedy pracujesz – oczywiście nie cały czas. Sporą część doby przesypiamy, kolejną sporą część przeznaczamy na „czynności administracyjne”, przez co rozumiem utrzymanie swojego organizmu w dobrym stanie. Zwykle oznacza to zaspokajanie potrzeb, zwłaszcza fizjologicznych.

Sumując, tak na prawdę w życiu szkoda czasu na symulacje, lepiej żyć naprawdę i zbierać prawdziwe doświadczenia – bez względu na to, jakie są. Bo żadna symulacja nie zastąpi życia.