Moim celem nie jest mówienie ludziom, co mają robić. Chodzi jedynie o to, że często największe bariery dla rozwoju tkwią w nas i tylko my sami możemy je pokonać. Pierwszym krokiem jest uświadomienie sobie, że istnieją.

Masz rację, że lepiej mieć więcej niż mniej pieniędzy. Odnosiłem się tylko do fragmentu „Ludzie są gotowi nawet wziąć kredyt na następne 30, 40, 50 a nawet 100 lat i właściwie przez resztę życia być zależnym do banku i jego kaprysów, byle tylko mieć własne cztery kąty i rodzinę” – są ludzie dla których to ma sens, bo kasa jest mniej dla nich ważna. Chyba za mało zaznaczyłem to w komentarzu (sorki )

Masz jednak rację, że brak pieniędzy powoduje balansowanie na linie z której łatwo spaść: wystarczy że zachorujesz i wywalą Cię z pracy, albo cokolwiek innego głupiego się stanie i możesz naprawdę słabo wyglądać. Zawsze lepiej jak ma się więcej niż mniej. Masz tu rację.

Zdobywanie pieniędzy często odbywa się jednak dużym kosztem i trzeba dobrze pomyśleć ile jest się gotowym za to zapłacić. Zukerbergów jest mniej niż ludzi, którzy wygrali w lotka. Większość bogatych osób doszła do dużych pieniędzy spędzając całe życie w pracy, często od świtu do nocy.

Podsumowując nasze spory, powiem poetycko że: Dobrze jest starać się sięgnąć gwiazd, ale trzeba wybrać właściwe dla siebie gwiazdy. Do których gwiazd by się nie jechało pieniądze zawsze są pomocne, trzeba tylko uważać, żeby połysku monet nie pomylić z blaskiem gwiazd.

Czy to będzie dobre zdanie, które pomoże nam osiągnąć konsensus?