Biały Kruk - jak mały wykupił dużego

Biały Kruk – jak mały wykupił dużego

Jerzy Mazgaj, Kruk, Rafał Bauer, Vistula, Vistula&Wólczanka, wojciech kruk, Wólczanka

Czasami na rynku dochodzi do cichych przejęć, lekkich starć, potyczek między konkurentami. Ostatnio mogliśmy obserwować krwawą bitwę między dwoma tytanami polskiego biznesu – Wojciechem Krukiem, zarządzającym firmą Kruk oraz Rafałem Bauerem, prezesem Vistuli&Wólczanki. Kto wyszedł ze starcia cało, a komu pozostała jedynie gorycz porażki? Kto się bronił, a kto atakował i ile go to kosztowało? [...]

Autor : Michał Ksiądzyna

Doradca, konsultant i szkoleniowiec w zakresie biznesu i marketingu w internecie, chcesz wiedzieć więcej: Kliknij

Wojciech Kruk, zarządzający najbardziej znaną w Polsce firmą jubilerską z ponad 160-letnią tradycją stanął niedawno w obliczu groźby utraty rodzinnego interesu. Zagrożenie nadeszło ze strony Rafała Bauera, ówczesnego prezesa grupy Vistula-Wólczanka. Przejęcie potentata branży jubilerskiej wydawało się nieuniknione, W. Kruk nie miał środków do obrony swojej pozycji, rodzina kontrolowała zaledwie 28% udziałów, a Vistula-Wólczanka dysponowała dużo większym potencjałem. Kruk szukał sposobów na powstrzymanie wrogiego przejęcia, jednak doszedł do wniosku, że ta walka kosztowałaby go zbyt wiele. Doprowadził rodzinny interes do rozkwitu, z relatywnie małego biznesu rodzinnego stworzył potężną sieć, a rodzina posiadała udziały warte 150mln zł. Aby bronić fotela prezesa, musiałby zaciągnąć kredyt wysokości conajmniej 200 mln zł, który prawdopodobnie byłby w stanie spłacić dopiero będąc w wieku 80 lat. Krukowi nie odpowiadała taka sytuacja.

Co więc zrobił? Sprzedał część rodzinnych udziałów Vistuli&Wólczance. W tym momencie Robert Bauer mógł się poczuć pewnie. Przejął znaną i poważaną markę, która miała być cegiełką w jego planie budowy grupy obsługującej klientów sektora premium. Plan ten był sporym problemem dla Jerzego Mazgaja, właściciela sieci delikatesów Alma oraz firmy Paradise Group, prowadzącej superluksusowe butiki. Mazgaj czułby się jak ryba w wodzie, będąc na miejscu Bauera, budując prestiżowe imperium na polskim rynku.

Jerzy Mazgaj wykupywał powoli udziały Vistuli&Wólczanki, jednak po przekroczeniu progu 5%, musiał się ujawnić. W. Kruk i J. Mazgaj zawarli sojusz. Kruk za pieniądze ze sprzedaży udziałów rodzinnego interesu wykupił 5% Vistuli&Wólczanki, natomiast Mazgaj stał się posiadaczem 6%. Okazało się to wystarczającym pakietem, by przy wsparciu PZU, usunąć sojusznika Bauera – Macieja Wendzela z Supernova Capital, zasiadającego w radzie nadzorczej Vistuli&Wólczanki. Następnym krokiem była zmiana na fotelu prezesa, na którym zasiadł były prezes Vistuli, jeszcze sprzed fuzji, Michał Wójcik.

Tym sposobem próba wrogiego przejęcia rodzinnego biznesu zakończyła się przejęciem agresora przez wydawałoby się bezbronną ofiarę. Kruk, niczym Dawid pokonał Goliata, uderzając w krytyczny punkt i nie tylko zachował kontrolę nad rodzinnym interesem, ale jeszcze sporo na tym zarobił.

Powyższy przypadek dowodzi, że nawet w sytuacji beznadziejnej można znaleźć rozwiązanie. Analizując posunięcia graczy, spójrzmy na całą sytuację w formie bitwy między dwoma firmami:

Rafał Bauer mobilizuje swoje siły i gotuje się do ataku. Zaciąga ok. 300 mln zł kredytu na przejęcie Kruka. Ogłasza wezwanie na akcje po 23,70 PLN, bitwa się rozpoczyna. Kruk się wycofuje, wciąga przeciwnika na swój teren i przejmuje część jego kapitału, poświęcając akcje rodzinnego biznesu. Zawiązuje sojusz z Jerzym Mazgajem, a następnie atakuje z tyłu, za pieniądze Wólczanki i razem pozbywają się wrogich generałów. Potencjał wroga zostaje przejęty, a siły Mazgaja i Kruka są dużo większe niż przed starciem.

Doskonałe posunięcia strategiczne widać jak na dłoni. Kruk wykorzystał słabość przeciwnika, poświęcając własną pozycję, której i tak nie byłby w stanie obronić. Wojciecha Kruka można z powodzeniem nazwać Białym Krukiem biznesu, menedżerem zdecydowanie wyróżniającym się geniuszem strategicznym i odwagą. Kruk z pewnością nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i zapewne nie raz nas jeszcze zaskoczy.

Przeczytaj też:

Menedżer z doświadczeniem

Wybory Menedżera

Leszek Czarnecki

Przeglądaj podobne artykuły

Wojciech Kruk

Fragment opisu z tygodnika Wprost, rok 1996: Właściciel firmy jubilerskiej. Posiada większość udziałów w spółce z Polsko-Amerykańskim Funduszem Przedsiębiorczości. Intensywnie rozwija eksport, kooperuje z potentatami na rynku niemieckim. Produkuje biżuterię dla Diora. Obroty spółki w 1995 r. wyniosły ok. 20 mln zł. Ranking TOP 100 Najbogatszych Polaków: Pan Wojciech Kruk rozpoczął na pozycji 41 w [...]

4 Komentarzy

Rafał Rudnicki pisze:

8 sierpnia 2008 o 13:11

Nie znam tego przypadku, ale byłbym ostrozny z „wirtuozerią” – badziej prawdopodobne bylo poprostu wykorzystane środków finansowych do uskutecznienia rozgrywki personalnej (albo ja ciebie, albo ty mnie). Sam bylem uczestnikiem podobnej potyczki zwiazanej z proba przejecia na rynku europejskim, ktora wynikala w 95% z pobudek ambicjonalnych executiva firmy przejmujacej. Firma przejmowana nie dala sie z kolei przejac (tj podjela walke) z pobudek ambicjonalnych executiva tej mniejsze firmy.

Klasyczna i bardziej jednoznaczna strategia radzenia sobie z takim ryzykiem (czy juz w zasadzie kryzysem) to „szybko sprzedac sie wybranemu partnerowi, ktory potencjalnie jest mniej wrogi” (lub bardziej przyjazny) zanim agresor bedzie sam to w stanie wykonac. I tutaj jest dopiero jazda: nie ma czasu, trzeba blyskawicznie wykorzystac swoja znajomosc rynku zeby ocenic ktory z graczy jest dosc silny zeby nas kupic ale nie dosc silny zeby nas zjesc i wypluc (nie ma szans na robienie publicznie widocznych badan rynku – bo to samobojstwo). Rownie tajne i blyskawicznie przeprowadzane rozmowy rownoczesnie z kilkoma potencjalnymi przejmujacymi to drugi etap – bardzo niebezpieczny, zwazywszy ze agresor czuwa / obserwuje a z drugiej strony kazdy z potencjalnych partnerow moze sie rowniez okazac agresorem …

Podsumowujac – wlasnie opisana wyzej strategia mimo bycia ryzykowna i nielatwa nalezy w efekcie do najpewniejszych i najskuteczniejszych linii obrony.

Jednym slowem: strategiczny risk management najwyzszych lotow.

rafal
http://ryzyko.blox.pl

[Odpowiedz]
Jurek pisze:

22 sierpnia 2008 o 21:21

Zgadzam się z autorem artykułu i autorem komentarza. Nam się bardzo często tylko „wydaje”, że wielkie posunięcia finansowe są efektem przemyślanych decyzji i długoterminowych planów. Przykład W.Kruka to risk management, ale też znakomity przykład wykorzystania okazji (wcześniej na pewno nie uwzględnionej wśród potencjalnych opcji rozwoju).Warto więc dalej śledzić losy W. Kruka i Vistuli&Wólczanki. A może poprzedni Zarządzający nie złożyli broni. Więcej takich przykładów proszę.

[Odpowiedz]
Dr. Butz pisze:

8 listopada 2008 o 19:18

Poczytajcie sobie, jak jeszcze pół roku temu pisano o Bauerze w samych superlatywach – jaki to przebojowy… Brawo Kruk – zagrywka w stylu Vabank! Może wróg przed sześćdziesiątką się odkuje, ale dzisiaj i jutro nasi górą!

[Odpowiedz]
Marta Cynke-Widalis pisze:

30 stycznia 2009 o 17:33

Oglądałam jakiś czas temu program, w którym Kruk mówił, jak sytuacja wyglądała z jego strony i dlaczego podjął takie a nie inne kroki. Muszę przyznać, że zrobił na mnie duże wrażenie sposób, w jaki to wszystko zostało rozegrane i jak się skończyło. Oby więcej takich menedżerów.

[Odpowiedz]